Przedszkole jest jednostką podległą Gminy Nieporęt (http://www.nieporet.pl)
Optymistyczne Przedszkole

Motto przedszkola:

Bo odkrywać świat, to nasza wielka sprawa

Bo zdobywać świat, to jest nasz wielki cel

My odkrywcy z Akademii wyruszamy

A więc ruszaj z nami bracie, jeśli chcesz."

Dane teleadresowe

Gminne Przedszkole w Zegrzu Południowym

ul. Rybaki 24, 05-130 Zegrze Południowe
tel./fax (22) 782-21-51
e-mail: gpzp@nieporet.pl
www: http://gpzp.nieporet.pl

Dyrektor - mgr Anna Kołodziej

Inspektorem Ochrony Danych w Gminnym Przedszkolu im. Akademii Małych Odkrywców w Zegrzu Południowym jest Pani Iwona Hećko-Umińska, e-mail: support@inbase.pl


WYNALAZCY

Galeria prac naszych dzieci :)



















Propozycja

> Szanowni Państwo,
> KUBUSIOWI PRZYJACIELE NATURY POLECAJĄ: BEZPIECZNA STREFA Z BAJKAMI, GRAMI I FILMIKAMI EDUKACYJNYMI
>
> W czasie, kiedy dzieci spędzają więcej czasu w domu, warto zapewnić im wartościowe formy rozrywki łączące zabawę z edukacją oraz ruchem. Kubuś o tym wie, dlatego przygotował dla najmłodszych dedykowaną stronę z bajkami w formie audiobooków, edukacyjnymi i zachęcającymi do ruchu filmikami, oraz interaktywnymi, tematycznymi grami. Wszystko po to, by w bezpiecznej formie bawić i edukować dzieci. Zachęcamy do wykorzystania tej dodatkowej formy zajęć poprzez bezpieczne treści, które uczą przez zabawę. Można też polecić rodzicom.
>
> W Bezpiecznej Strefie Kubusia znaleźć można filmy zachęcające do ruchu, gry i bajki edukacyjne, a także darmowe audiobooki z bajkami przygotowane we współpracy ze Storytel. Wśród ponad 50 audiobooków, dostępnych jest 30 bajek klasycznych i 25 bajek przeniesionych we współczesne czasy, które zostały stworzone w wyniku współpracy Kubusia z Partnerem Storytel. Czytają je znane i lubiane osoby, takie jak Cezary Pazura, Wiktor Zborowski czy Marta Żmuda-Trzebiatowska. Zachęcamy by sprawdzić kto jeszcze -> TUTAJ (https://link.freshmail.mx/c/ohr6frdyk7/po9or53kzv).
>
> W czasie gdy aktywności sportowe i ruchowe poza domem są ograniczone, solidną dawkę ćwiczeń dostarczy Kubuś na stronie RUSZ SIĘ (https://link.freshmail.mx/c/vqo40o0y75/po9or53kzv). Wystarczy włączyć jeden z ok. 20 filmów prezentujących różnorodne sporty oraz ćwiczenia i obserwować jak dziecko chętnie rusza się w towarzystwie misia. W tej sekcji możliwe jest włączenie zapętlenia listy, dzięki czemu dziecko aktywnie spędzi dłuższy czas. Oczywiście będąc pod opieką rodziców.
>
> Z kolei podstawowe informacje na temat zasad higieny, przyrody, czy nauki liczenia oraz pór roku dzieci czerpać mogą z sekcji OGLĄDAJ (https://link.freshmail.mx/c/r7muqjqz7n/po9or53kzv). Kubuś wyjaśnia i prezentuje otaczający nas świat, wykorzystując do tego krótkie animacje.
>
> Programowania czy logicznego myślenia dzieci mogą uczyć się w grach edukacyjnych (https://link.freshmail.mx/c/i9x9xora6q/po9or53kzv) (np. Koduj z Kubusiem). Można w nich również ćwiczyć pamięć oraz uczyć się jak ponownie wykorzystywać zużyte rzeczy (np. EkoBohater). Oprócz tego dostępne są np. gry rozwijające kreatywność (np. – Portrety czy Szalone Zwierzaki).
>
> Najważniejsze jednak dla wszystkich rodziców jest to, że w Bezpiecznej Strefie znajdują się bezpieczne treści, przygotowane i wybrane specjalnie dla dzieci. Wszystkie są bezpłatne. Można je przeglądać na komputerach, tabletach i smartfonach.
>
> Kubusiowi Przyjaciele Natury
> Mamy nadzieję, że lubisz nasze newslettery. Jeśli nie,możesz się wypisać (https://link.freshmail.mx/r/po9or53kzv/teh6a9v896). Nadawcą wiadomości jest GRUPA MASPEX Sp. z o.o. Sp.k. ul. Legionów 37 | 34-100 Wadowice tel. mobile: tel. +48 (33) 870 82 06 |+48 502 195 097 Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XII Wydział Gospodarczy, KRS 0000571274, NIP: 512617657, REGON: 122948517


Drodzy Rodzice,
od dnia 11 maja zajęcia zdalne wysyłane są bezpośrednio drogą mailową do każdego z Państwa.
Pozdrawiamy
Ciocie



Tydzień 7 cd.

Witamy,

W tym tygodniu nadal realizujemy temat: „Moja miejscowość, mój region”.


1. Karta pracy, cz. 4, s. 25.

Rysowanie po liniach od obrazków dzieci do zdjęć miejscowości, w których mieszkają. Rysowanie po śladzie drogi babci i dziadka do domu.

2. Wykonanie albumu swojej miejscowości lub Herb naszej miejscowości – wydzieranka z papieru kolorowego do wyboru.

Rozwiązywanie zagadek o wybranych punktach charakterystycznych dla danej miejscowości.
Rodzic opisuje wybrane miejsce, zabytek, a dziecko odgaduje co to jest.

- Zapoznanie ze sposobem wykonania albumu reklamującego miejscowość, w której mieszka dziecko i zachęcającego do jej odwiedzenia.

Wykonanie pracy przez dzieci.
Kartki papieru, mogą być kolorowe, widokówki, obrazki, zdjęcia, klej, mazak,
wstążeczka, dziurkacz, kartonowa okładka z herbem miejscowości, napis Moja miejscowość.
• Dzieci naklejają na kartkach widokówki, obrazki przedstawiające daną miejscowość.
• Ozdabiają je np. kredkami, flamastrami itp…
• Łączą kartki w jedną całość, za pomocą wstążeczki przewleczonej przez otwory wykonane dziurkaczem.
• Dołączają kartonową okładkę z herbem miejscowości, pokolorowanym przez chętne dziecko i tytułem albumu Moja miejscowość.

Lub

Herb naszej miejscowości – wydzieranka z papieru kolorowego.

Oglądanie herbu miejscowości, z której pochodzą dzieci. Wyjaśnianie znaczenia herbu.
Obrazek herbu miejscowości, w której mieszkają dzieci.
Rodzic zwraca uwagę dziecku, z jakich elementów składa się herb, wyjaśnia, co one oznaczają.
Dziecko wodzi palcem po rysunku herbu w prawą i w lewą stronę.

3. Karta pracy, cz. 4, s. 26.
Określanie, co przedstawiają zdjęcia. Odszukanie w naklejkach zdjęć podobnych krajobrazów i naklejenie ich obok odpowiednich zdjęć. Rysowanie takiego samego rysunku po prawej stronie, jaki jest po lewej stronie. Określanie, co znajduje się w rogach rysunków.

4. Ozdabianie wydrukowanej nazwy swojej miejscowości.

Dla każdego dziecka: wydrukowana (większa) nazwa miejscowości, kredki.
Dzieci ozdabiają nazwę według własnego pomysłu.

5. Karta pracy, cz. 4, s. 27.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladach spirali – dużych i małych.

6. Zabawa Dokończ zdania.

Rodzic mówi początek zdania, a dziecko je kończy

Miejscowość, w której mieszkam, to…
Mieszkam… przy ulicy…
Lubię swoją miejscowość, bo…
Moje przedszkole znajduje się w… przy ulicy…
7. „Nauka”  wiersza Ewy Stadtmüller Kim jesteś?

Czy wiesz, kim jesteś?
− To oczywiste!
Co ci jest bliskie?
− Znaki ojczyste.
Ojczyste barwy
− biało – czerwone.
Ojczyste godło
− orzeł w koronie.
Ojczyste w hymnie
− mazurka dźwięki,
no i stolica
− miasto syrenki.
I jeszcze Wisła
co sobie płynie:
raz na wyżynie,
raz na równinie,
i mija miasta
prześliczne takie…
− Już wiesz, kim jesteś?
− Jestem Polakiem.

Rozmowa na temat wiersza.
−− Co jest bliskie osobie z wiersza?
−− Jakie znaki ojczyste?
−− Co jest jeszcze bliskie?
−− Kim jest osoba z wiersza? A wy, kim jesteście?

8. Słuchanie fragmentu wiersza Apolinarego Nosalskiego O dwunastu braciach – maj.

Wreszcie się zjawia
maj wystrojony
i bzu przynosi
pełne brzemiona.
Przez całe ranki,
całe wieczory
gra na fujarce
z wierzbowej kory.

Pytamy:
−− Jak nazywa się nowy miesiąc?
−− Jaki miesiąc był przed nim? Jaki będzie po nim?
−− Gałązki, jakiego krzewu przynosi nam maj −− Co dzieje się w przyrodzie w maju?
Wymienianie przez dzieci nazw wszystkich miesięcy roku – od stycznia do grudnia. Określanie, którym z kolei miesiącem jest maj.



Witamy,
zaczynamy 7 tydzień a tematem przewodnim będzie: „Moja miejscowość, mój region”.


1. Słuchanie wiersza Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Małe miasteczko

W małym miasteczku nie ma wieżowców,
schodów ruchomych ni zoo,
lecz drzew tu więcej, kwiatów i ptaków,
które śpiewają wesoło.
Dokoła rynku stoi rząd domów
w siedmiu kolorach tęczy;
ruch jest nieduży, spokojnie, miło,
czasami pszczoła zabrzęczy.

Rozmowa na temat wiersza.

−− Jak wygląda małe miasteczko?
−− Jakie są plusy mieszkania w małym miasteczku?

2. Wskazywanie różnic między miasteczkiem (wsią), a dużym miastem.

Jakie jest?, Małe miasto (wioska), Duże miasto.
Np.: spokojnie, dużo zieleni, nie ma smogu, mało hałasu…(małe miasto/wioska); dużo hałasu, smog, pojazdy, dużo osób… (duże miasto).

3. Zabawa ruchowa Spacer krętą uliczką.

Apaszka do zawiązania oczu.

Rodzic dziecku zawiązuje oczy, jest przewodnikiem, który
prowadzi dziecko po uliczce utworzonej z np. klocków. R. podaje określenia
kierunku, np.: prosto, w prawo, w lewo.

4. Spacer po swojej miejscowości, osiedlu.

Zadaniem dzieci na spacerze jest:
−− oglądanie i porównywanie budynków mieszkalnych,
−− zwracanie uwagi na budownictwo jedno- i wielorodzinne,
−− zachęcanie do obserwacji zmian jakie zaszły w najbliższej okolicy,
−− poznawanie nazw mijanych ulic,
−− przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego.

5. Karta pracy, cz. 4, s. 20.

Dzieci rysują szlaczki po śladach, a potem – samodzielnie.
Następnie naklejają w ramce widokówki, zdjęcia albo rysują ważne miejsca ze swojej miejscowości.
Rysują po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

6. Ćwiczenia twórcze Nowe ulice.

Dzieci zamieniają nazwy ulic (swojego osiedla lub miejscowości), na nazwy pochodzące owoców (np. Cytrynowa, Bananowa) lub słodyczy (np. Czekoladowa, Herbatnikowa).

7. Zabawy konstrukcyjne.

Klocki.
Dzieci budują różne domy z klocków. Następnie porównują powstałe budowle, wykorzystują
następujące pojęcia: wysoki, niski, wyższy, niższy. Dzieci zachęcają do kupna powstałego
domu poprzez reklamę. Poszukują jak największej liczby argumentów przekonujących
potencjalnych klientów do zainteresowania się danym budynkiem.

8. Karta pracy, cz. 4, s. 21.

Dzieci rysują po śladach. Określają, który rysunek kojarzy się z ich otoczeniem.
Dzieci wypowiadają się na temat swojego miejsca zamieszkania.
pytamy:
−− Z czego znany jest nasz region?
−− Co jest najbardziej charakterystyczne w naszej miejscowości?
-- Co się wam najbardziej podoba?
−− Czego chcielibyście się dowiedzieć o swoim regionie?

9. Troszeczkę matematyki 

Zabawy z kostkami.

Dwa zestawy dużych lub małych kostek. W pierwszym zestawie – przeznaczonym do dodawania –kostki mają zaklejone sześć kropek, puste pole będzie liczone jako zero. W drugim zestawie– przeznaczonym do odejmowania – jedna kostka jest bez zmian, a druga ma kropek: sześć, siedem, osiem, dziewięć i dwa razy po dziesięć.

- Dodawanie z użyciem kostek.

Dzieci rzucają kolejno dwiema kostkami z pierwszego zestawu. Po wyrzuceniu liczą oczka.
Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 5 i 4 to 9. (pięć dodać cztery to dziewięć).
Układają odpowiednie działanie i je odczytują.
5 + 4 = 9
- Odejmowanie z użyciem kostek.

Dzieci kolejno rzucają kostkami. Najpierw tą z większą liczbą oczek, a potem tą drugą. Liczą oczka wyrzucone na pierwszej, a potem – na drugiej kostce. Od liczby kropek z pierwszej kostki odejmują liczbę kropek z drugiej kostki.
Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 10 odjąć 6 to 4.
Układają odpowiednie działanie i je odczytują.
10– 6 = 4

10. Zabawa: Rozwijamy zdania.

R. pokazuje obrazek np. szarego kota pijącego mleko z niebieskiej miski lub inny….
Podaje zdanie i mówi, że dodając kolejne słowa będziemy rozwijali je.
Np.:
Kot pije mleko.
Szary kot pije mleko.
Szary kot pije mleko z miski.
Szary kot pije mleko z niebieskiej miski.
Potem N. pokazuje inne obrazki, podaje proste zdania, a dzieci podając słowa – rozwijają je.

11. Zabawy i ćwiczenia związane z mierzeniem pojemności płynów.

Przygotowane przez R. kilka butelek z plastiku, np. o pojemności 1l z różną zawartością
wody zabarwionej farbą. Butelki są dobrze zakręcone.


- Określanie, ile wody jest w butelce.
R. stawia przed dziećmi zakręconą butelkę z wodą. Pyta: Ile jest wody w butelce –
dużo, mało? Potem przewraca butelkę i pyta, czy jest w niej tyle samo wody.

- Ustawianie butelek według wzrastającej w nich ilości wody.
Butelki z różną ilością barwionej wody.
R. ustawia butelki na stoliku przed dziećmi.
−− Dzieci określają, w której butelce jest najwięcej barwionej wody, a w której najmniej.
−− Ustawiają butelki według ilości zawartego w nich płynu – od tej z najmniejszą ilością, do tej z największą.
−− Dmuchają w kolejne odkręcone butelki. Porównują dźwięki wydawane przez nie.

- Zapoznanie z miarą płynów.
R. pokazuje butelki – 0,5l, 1l, 1,5l. Mówi dzieciom, że miarą pojemności płynów jest 1l – 0,5l to jest połowa 1l, a 1,5l – to litr i jeszcze połowa litra.

Butelki z wodą, kubek.
Dzieci przelewają do kubka wodę z jednej butelki, a potem z drugiej butelki i liczą, ile kubków wody było w jednej, a ile w drugiej butelce, Określają, gdzie wody było więcej (było tyle samo).

•• Karta pracy, cz. 4, s. 32–33.

Oglądanie zdjęcia, zwracanie uwagi na poziom soku w szklankach.

Sok jabłkowy, szklanki, kubek plastikowy.

R. wlewa tyle samo soku jabłkowego do przygotowanych różnych szklanek – miarką jest
plastikowy kubek.
• Dzieci oglądają szklanki i dochodzą do wniosku, że o ilości soku nie mówi jego poziom
w szklankach, tylko miarka jaką ten płyn rozlewano. Dzieci wypijają sok ze szklanek. Wskazywanie
butelki, w której zmieści się najwięcej płynu i tej, w której zmieści się go najmniej.
•• Zabawa ruchowa z butelkami plastikowymi.

Dla dziecka butelka plastikowa.
Dziecko dostaje butelkę, Ustawia ją względem siebie według poleceń R:
−− połóżcie butelkę przed sobą, za sobą,
−− połóżcie ją po waszej prawej stronie, po waszej lewej stronie,
−− turlajcie butelkę po podłodze.

Pozdrawiamy I miłej zabawy




Witamy serdecznie,

Drogie dzieci jesteście SUPER, takie piękne prace przesyłacie, że aż serduszka nam się radują .
Dziękujemy również Rodzicom, że pracują z Wami bardzo dzielnie.
BRAWO WY!!!!!



To tyle pochwały, a teraz do roboty, hahaha……
Trochę dużo jak na majówkę i wolne dni, ale może tematy Was zachęcą.

Tydzień 6 cd.

Temat: Dzień Flagi i Moja Ojczyzna


1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Dzień Flagi.

W przedszkolu gruchnęła wieść, że zbliża się Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkie
przedszkolaki będą malować chorągiewki.
– A po co? – spytała Lenka.
– Na jaki kolor? – chciał wiedzieć Alan.
– Na czerwony – powiedział Szymek.
– Nie. Na biały – sprostowała Ada.
– A po co? – ponownie spytała Lenka.
– Będziemy z nimi maszerować. Flagi byłyby dla was za ciężkie – wyjaśniła pani.
– Tylko wojsko maszeruje. My nie jesteśmy wojskiem – zauważył Alan.
– Ale jesteśmy Polakami, a to dzień poświęcony naszej polskiej fladze. Z tej okazji możemy
nawet maszerować – powiedziała z uśmiechem pani. – Drugiego maja przemaszerujemy przez
całe osiedle.
– Dostaniemy prezenty? – zapytał Hubert.
– To Dzień Flagi, a nie Dzień Dziecka – zauważył Szymek.
Hubert się naburmuszył. Jednak musiał przyznać, że Szymek ma rację. Jeśli już wręczać
prezenty, to polskiej fladze, a nie przedszkolakom, ktorzy z pewnością nie są ani flagami, ani
chorągiewkami.
Wszyscy lubią malować, więc chwilę poźniej Ada, jej koleżanki i koledzy z zapałem przystąpili
do pracy. Jednak malowanie chorągiewek nie było wcale proste. Wymagało szczegolnej
uwagi. Ci, ktorzy się zagapili i zamalowali na czerwono więcej niż połowę chorągiewki, musieli
malować od nowa. Bo przecież chorągiewka w polskich barwach powinna być tylko w połowie
czerwona. Ada też nie od razu była zadowolona ze swojej pracy.
– Dobrze, że na chorągiewkach nie trzeba malować komarow. Komary są strasznie trudne
do wykonania – pocieszyła ją Lenka.
– Muchy też – dodała Ada. I poczuła ulgę, że nie musi malować ani mrowek, ani much, tylko
czerwony pas na białej chorągiewce.
W Dniu Flagi przedszkolaki z przedszkola Ady wzięły udział w radosnym marszu po osiedlu.
Każde dziecko niosło dumnie własnoręcznie wykonaną biało-czerwoną chorągiewkę.
Dzieci machały nimi, aż furczało. Ada widziała las rąk przed sobą i czuła, że wszyscy, ona także,
robią coś bardzo ważnego. Żałowała, że nie widzą jej rodzice i Olek, i babcia z dziadkiem. Przechodnie
z podziwem patrzyli na maszerujących.
– O, widzę, że mali Polacy też świętują – pochwaliła ich jakaś pani w sukience w paski.
Ada czuła dumę, że mieszka w Polsce, że maszeruje z biało-czerwoną chorągiewką i że jest
Polką – może trochę małą, ale co tam: przecież kiedyś urośnie.
– Będę wtedy maszerowała z dużą flagą, żeby było ją widać aż z kosmosu – powiedziała.
– Nasze chorągiewki też widać – zapewniła ją Lenka.
Ada i Lena podniosły swoje chorągiewki jeszcze wyżej i pomachały kosmonautom i kosmitom.
Niech wiedzą, że polska flaga świętuje, a z nią świętują mali Polacy.

Rozmowa z dzieckiem na temat opowiadania.

−− Po co przedszkolaki malowały flagi?
−− Jak czuła się Ada, maszerując 2 maja z kolegami i koleżankami i machając chorągiewką?
−− Z czego była dumna?

2. Dziecko słucha
Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej to polskie święto obchodzone 2 maja, wprowadzone na mocy ustawy z 20 lutego 2004 roku, by propagować wiedzę o Polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych. Flaga składa się z dwóch poziomych pasów: białego i czerwonego.
Pierwszy symbolizuje czystość i niepokalanie, drugi – odwagę i waleczność. Oficjalnie
flaga została uznana za symbol narodowy w 1919 roku, w rok po uzyskaniu przez Polskę
niepodległości.
3. Wykonanie chorągiewki z kolorowego papieru.

paski papieru – białego i czerwonego, klej, patyczek (taki jak do balonów).

Dziecko skleja paski papieru, dokleja patyczek.

4. Zabawa ruchowa – Ziemia, woda, powietrze.

−− Na hasło: Ziemia – dotykają dłońmi podłogi, jednocześnie przykucając.
−− Na hasło: Woda – chwytają się dłońmi za kolana.
−− Na hasło: Powietrze – wskazują przestrzeń nad głową.
R. podaje hasła w różnej kolejności.

5. Moja ojczyzna
Oglądanie mapy Polski.

Dziecko ogląda mapę. Rodzic wyjaśnia, co oznaczają poszczególne kolory. Odszukują Wisłę, Bałtyk i Warszawę.
R. wskazuje miejscowość zamieszkania dzieci.

6. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Zakochany w syrenie

Ada wróciła z tatą z przedszkola i od razu zaczęła opowiadać o wydarzeniach dnia.
− Dzisiaj rysowaliśmy Syrenkę – powiedziała.
− Taki stary samochód? – zdziwił się Olek, który wiedział wszystko o dawnych modelach
samochodów takich jak trabant, syrenka i warszawa.
− Sarenkę? – zapytała mama, która w tym czasie miksowała truskawki i nie dosłyszała głosu
córeczki.
− Ojejku, nikt mnie nie rozumie – westchnęła Ada i rozwinęła swój rysunek.
− Syrenka warszawska! Kobieta z ogonem ryby i z tarczą − zawołał Olek. − Znam ten pomnik,
bo byliśmy tam z klasą.
− Jeśli chcesz, to opowiem ci legendę o tym pomniku i o powstaniu Warszawy − zaproponowała
Ada.
− Chcę.
Ada wyjęła jedną ze swoich małych lalek i owinęła jej nogi wstążką, tak, żeby przypominała
ogon ryby. Zaczęła opowiadać:

− W pewnej wiosce żyła sobie piękna syrena, która nie była zwykłą dziewczyną, bo zamiast
nóg miała płetwę. Mieszkała w rzece Wiśle. Czasami wychodziła na brzeg, żeby rozczesać włosy…
− Ada udawała, że rozczesuje lalce blond czuprynę. – Syrenka pięknie śpiewała i czarowała
swoim głosem rybaków.
Ada odszukała drugą lalkę, której kiedyś obcięła włosy, podała ją Olkowi i powiedziała:
− To będzie rybak. Ma na imię Wars.
− Ja mam go udawać?
− Tak.
− I co mam robić? – zapytał Olek.
− Masz być zakochany – wyjaśniła Ada.
− Ja?
– Tak! Wars zakochał się w syrenie i uratował ją przed innymi rybakami. Oni zarzucili na
nią sieci, bo chcieli ją zanieść królowi, żeby dostać dużo pieniędzy. Zatkali sobie uszy, żeby nie
słyszeć jej śpiewu.
− A co by się stało, gdyby usłyszeli?
− Ten, kto ją usłyszał, wchodził do rzeki i już nigdy nie wracał. Zwykli ludzie nie mogą żyć
pod wodą.
− Wiem. Ludzie mają płuca, a ryby skrzela. Dzięki temu ryby mieszkają pod wodą. I ta twoja
syrena też.
Ada przyniosła z kuchni pustą siatkę po cebuli, która przypominała sieć i wrzuciła do niej
swoją lalkę.
− Uratuj mnie, piękny rybaku, a zaśpiewam ci najpiękniejszą pieśń na świecie! – powiedziała.
− Nie śpiewaj mi, bo wpadnę do Wisły i nie wrócę! Zatkałem sobie uszy – powiedział Olek.
− Ojej! Już dawno wyjąłeś sobie zatyczki z uszu i dlatego jesteś zakochany. Taka jest legenda,
a my się tylko bawimy. Ratuj syrenę!
− Zakradnę się nocą, kiedy inni rybacy będą spali i rozetnę sieci. Będziesz mogła wrócić do Wisły.
− Pospiesz się, bo nie mogę żyć długo bez wody! – pisnęła Ada.
Olek wyplątał syrenę z cebulowej sieci i powiedział:
− Jesteś wolna. Możesz wracać do domu.
− Dziękuję ci, dzielny rybaku? Jak masz na imię?
− Olek.
− Przecież się bawimy! – przypomniała Ada.
− No dobrze… mam na imię Wars. A ty, jak masz na imię, piękna panno?
− Jestem Sawa. Widziałam cię wiele razy na brzegu rzeki.
− Przychodziłem tu łowić ryby, ale zawsze czekałem na ciebie. Jesteś taka piękna.
− Och! Rybacy tu biegną! Zobaczyli, że mnie uwolniłeś! Nie wyjdę już na brzeg Wisły, chyba,
że waszej wiosce będzie groziło wielkie niebezpieczeństwo. Wtedy was obronię! Żegnajcie!
− Żegnaj! – powiedział Olek.
− Przecież ty masz iść ze mną, bo mnie kochasz – przypomniała Ada.
− Idę z tobą, Sawo! – zawołał Olek.
Po chwili obie lalki wylądowały pod tapczanem, który udawał rzekę Wisłę.
Ada opowiadała dalej:
− Wars i Sawa zniknęli pod wodą, i nikt ich już nie widział. Na miejscu wioski powstało miasto
Warszawa, w którym mieszkamy – zakończyła.
− Wiesz co, może pójdziemy w sobotę z mamą i tatą obejrzeć pomnik Syrenki nad Wisłą?
Sprawdzimy, czy ma skrzela.
− Mówiłeś, że byłeś tam z klasą.
− Ale chcę iść jeszcze raz.
− Hm… ty chyba naprawdę zakochałeś się w tej Sawie – zachichotała Ada.

Rozmowa na temat opowiadania.

−− O czym dowiedziała się Ada w przedszkolu?
−− Kto pomógł jej przedstawić legendę?

6. Rysowanie po śladach rysunku Syreny i fal.
.
Książka (s. 72–73)


7. Słuchanie hymnu Polski – Mazurka Dąbrowskiego.

Nagranie hymnu

−− Wyjaśnianie, w jakich okolicznościach można go usłyszeć.
−− Omówienie zasad zachowania się podczas słuchania i śpiewania hymnu; ponowne wysłuchanie
hymnu w postawie na baczność i w ciszy.

• Wyjaśnienie pojęcia Warszawa – stolica Polski.
.
Zwrócenie uwagi na najważniejsze urzędy państwowe znajdujące się w stolicy i ich rolę
dla całego kraju. Pokazanie ich na zdjęciach, np.: budynek Sejmu, Pałac Prezydencki, Urząd Rady Ministrów, Ministerstwo Edukacji Narodowej.



8. Wykonanie małej mapy Polski.

Poznawanie położenia geograficznego Polski na podstawie mapy.
Wskazywanie granic, zwracanie uwagi na kolorystykę poszczególnych regionów naszego kraju: góry, wyżyny, niziny, wody, pokazywanie i nazywanie najdłuższych rzek (Wisła, Odra), największych miast leżących nad Wisłą (Kraków, Gdańsk), odczytywanie na mapie niektórych nazw: Tatry, Bałtyk, odczytywanie nazw państw sąsiadujących
z Polską

Oglądanie mapy Polski.

Dla dziecka kartonowy kontur mapy Polski, plastelina lub kredki, farby… co kto ma.

• Naklejanie cienkiego wałeczka plasteliny po narysowanym śladzie drogi Wisły na kartonowych konturach mapy
• Wypełnianie plasteliną wnętrz konturów mapy (gór, nizin, wyżyn) zgodnie
z kolorystyką na wzorze.
• Zaznaczenie Warszawy i swojego miasta.

Mapa do wydruku:

http://bystredziecko.pl/kolorowanki/mapy/mapa-polski-01.pdf


Karta pracy, cz. 4, s. 34–35.

9. Oglądanie mapy Europy. Słuchanie nazw państw europejskich


Oglądanie obrazków innych flag.

https://flagipanstw.info.pl/europa


10. Oglądanie globusa; wyjaśnienie czym jest i do czego służy; odczytywanie wspólnie nazw kontynentów, jakie się na nim znajdują

Zabawa z globusem Wędrówka po świecie.
Globus.
Wprawianie globusa w ruch, zatrzymywanie go palcem przez dziecko, odczytywanie
(samodzielnie lub z pomocą R), w jakie miejsce dziecko dotarło.

Oglądanie mapy Europy. Zwrócenie uwagi na jej wielkość i kształt.

Odczytywanie nazw państw europejskich.



11. Rozmowa na temat Włoch.

- Rodzic pokazuje Włochy na mapie Europy. Opowiada kilka ciekawostek o tym państwie.

Włochy to państwo położone na Półwyspie Apenińskim. Swoim kształtem przypomina buta.
Stolicą Włoch jest Rzym na terenie, którego znajduje się państwo kościelne – Watykan, w którym mieszka papież. Tradycyjne włoskie potrawy to spaghetti i pizza. Tradycyjny włoski taniec to tarantella neapolitańska. Na należącej do Włoch wyspie Sycylii znajduje się wulkan Etna.
Oglądanie folderów, ulotek, katalogów, albumów o Włoszech.
Zapoznanie dzieci z wyglądem flagi Włoch.

- Uczenie się wybranych słów (zwrotów) z języka włoskiego.
Rodzic uczy dziecko kilku podstawowych zwrotów w języku włoskim:

buongiorno (czyt. bondżorno) – dzień dobry,
arrivederci (czyt. airwederczi) – do widzenia,
mi chiamo (czyt. mi kjamo) – nazywam się,
si (czyt. sij) – tak,
grazie (czyt. gracje) – dziękuję.


12. Wykonanie pizzy.

Dziecko ogląda przygotowane produkty. Nazywa je. Dzieli nazwy na sylaby.
Razem z rodzicem przygotowuje przepyszną pizzę.

Smacznego 

polecamy:

https://www.gov.pl/web/zdalnelekcje/kto-ty-jestes

https://www.gov.pl/web/zdalnelekcje/jestem-malym-ekologiem





Witam serdecznie w kolejnym tygodniu już 6 

Realizujemy temat: „Dbamy o przyrodę cd.”

Zaczynamy:

1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Lis i lornetka.


Przedszkolaki bardzo lubią wycieczki. Odwiedziły już zoo, ogrod botaniczny i Muzeum Lalek.
Tym razem grupa Ady wybrała się do lasu na lekcję przyrody, bo nauka w terenie jest znacznie ciekawsza niż zwykłe opowieści. Dzieci koniecznie chciały obejrzeć paśniki dla zwierząt.
W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie.
– Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki!
– Nie mowi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode
pędy drzew iglastych.
– Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrowki. – Kiedyś wielki
dwunożny człowiek podeptał nasze całe krolestwo!
– Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując
puszystą kitą.
– Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy.
– Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie
i butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocno szklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu!
– To straszne! – oburzyła się wiewiorka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechow i będę nimi
rzucać. Pac! Pac!
W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika.
– Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się
należy myśliwych, ktorzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca.
– Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka
i szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu.
Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał:
– Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia.
– Nie mowi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania.
– No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spodnicy mowiło do nich „moje kochane przedszkolaki”
czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci.
Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci.
– A nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki.
– Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć.
– O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa.
– Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chorem zwierzęta.
Tego dnia dzieci wrociły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i norek,
nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po zakończonym pikniku.
– A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę
o lesie.
– Tak! Chcemy!
– Ja namaluję wiewiorkę – ucieszyła się Zuzia.
– I ptaszki.
– A ja narysuję mech – postanowił Jacek.
Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować.
Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiorka, ślady kopytek,
zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że
to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot.
– Co to jest? – zapytała Kasia.
– To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, że bardziej przypomina psa niż lisa.
– A co on trzyma?
– Lornetkę – odpowiedziała Ada.
– Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żadnego
lisa.
– A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał!
– Naprawdę?
– Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita.
– To dlaczego nam nie powiedziałaś?
– Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zachować w lesie.
– Pewnie, że umiemy! – stwierdził Piotrek.
Nauczycielka zebrała wszystkie obrazki i przyczepiła je do specjalnej tablicy.
– Jaki tytuł nadamy naszej wystawie? – zapytała dzieci.
Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: „Czas szanować
las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki.
– Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci.
– Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani.
– Przecież pani nic nie narysowała…
– Narysowałam w wyobraźni. Moj rysunek przedstawia leśną ciszę.
Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

Rozmowa na temat opowiadania.

−− Jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?
−− Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?
−− Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, ktore je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?
−− Co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?
−− Kogo narysowała Ada? Dlaczego?
−− Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?



2. Wyjaśnianie słów „lasy to płuca Ziemi”.

Rodzic wyjaśnia, że lasy to płuca Ziemi, bo produkują tlen, którym oddychamy, zatrzymują także pył i kurz, oczyszczają powietrze, a drzewa iglaste wydzielają olejki eteryczne.


3. Zabawa w „leśne echo”.

Rodzic wyklaskuje lub wytupuje dowolne rytmy, a dziecko powtarza je jak echo.

4. Rozmowa na temat zależności występujących w świecie przyrody.

−− Kto jest ważniejszy w przyrodzie: rośliny czy zwierzęta?
−− Czy zwierzęta mogłyby żyć, gdyby nie było roślin?


5. Nauka krótkiej rymowanki.
Bębenek , może być garnek
Po nauczeniu się rymowanki dziecko wypowiada ją w rytmie wystukiwanym przez R. na bębenku (garnku).

Lasy to płuca ziemi
i o nie dbamy.
Nie niszczymy ich,
nie śmiecimy w nich.
Tylko w ciszy patrzymy
i głęboko… oddychamy.


6. Dla dziecka: kartka, kredki.

Rysowanie przez dziecko tego, co kojarzy mu się z lasem.

7. Bajka

https://www.youtube.com/watch?v=RV5IBJGAypY
https://www.youtube.com/watch?v=PYd88-RyaLs


8. Piosenka o planecie

https://www.youtube.com/watch?v=1MZovZPTP7I
https://www.youtube.com/watch?v=S-AdnBeh7W4


9. Segregujemy śmieci

Segregowanie opakowań.

Opakowania po różnych materiałach, pudełko.
Rodzic przynosi różne opakowania: papierowe, szklane, aluminiowe i plastikowe.
Dziecko zastanawia się, po czym są poszczególne opakowania,
segreguje je według materiału, z jakiego zostały wykonane.

•Zabawa Do jakiego pojemnika?

Obrazki pojemników do segregowania odpadów.
R. pokazuje dziecku obrazki specjalnych pojemników, których używa się do segregowania
odpadów, i wyjaśnia, jakie odpady można do nich wkładać. Podkreśla znaczenie segregowania
odpadów i ich ponownego przetwarzania w celu odzyskania materiału, który
może zostać ponownie wykorzystany. Śmieci nie zanieczyszczają wtedy środowiska, tylko
ponownie mogą zostać użyte. Wyjaśnia pojęcie recyklingu.
Pojemnik (lub worek) niebieski – papier,
pojemnik (lub worek) zielony – szkło,
pojemnik (lub worek) żółty – metale i tworzywa sztuczne.

•Praca plastyczna Segregujemy śmieci.

Dla dziecka: wyprawka, karta 21, klej, nożyczki, kredki.
• Oglądanie rysunków pojemników służących do segregowania śmieci.
• Wycinanie z karty elementów pojemników.
• Kolorowanie pojemników na odpowiednie kolory, w zależności od rodzaju śmieci, jakie
należy do nich wrzucać (przedstawione na rysunkach).
• Składanie i sklejanie pojemników zgodnie z instrukcją.


10. Wykonanie pracy plastycznej "Moja ekologiczna zabawka".

Rolki po papierze toaletowym, opakowania po jogurcie, sokach, ścinki materiałów, kolorowe sznurki, samoprzylepny papier kolorowy, samoprzylepna kolorowa folia, bibuła, plastelina, nożyczki.
Dzieci wybierają dowolne materiały i wykonują zabawki według własnych pomysłów. Poproszę o zdjęcie.


11. Zabawy na świeżym powietrzu

•• Spacer – obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie.
Dzieci obserwują drzewa, krzewy, zwierzęta, starają się dostrzec zachodzące w przyrodzie
zmiany.
•• Zabawa ruchowa – Skok, obrot i skok.
Rolka po papierze toaletowym.
Dziecko stojąc stopy ma złączone, rolka po papierze toaletowym leży poziomo przed
dzieckiem. Wykonuje przeskoki obunóż przez rolkę w przód. Przed każdym skokiem
odwraca się, ustawiając się przodem do przyboru. Utrudnienie: dziecko wykonują przeskoki
obunóż przez rolki, w przód i w tył.

•• Zabawy swobodne z zastosowaniem urządzeń ogrodowych.

wyprawka:
https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/npoia-bbplus-wyp.pdf
karta nr21

https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/npoia-bbplus-kp-4.pdf
karta pracy cz.4 str.15-18

Pozdrawiam, miłej pracy i zabawy



Tydzień 5

Witamy serdecznie :).


Dziękujemy za zdjęcia prac dzieci, wszystkie są bardzo piękne .
Macie/mamy  bardzo zdolne dzieci. Brawo!!!!
Kiedy już wrócimy do przedszkola, za takie śliczne cudeńka, dzieci dostaną naklejki . Ha!!! A co!!!

W tym tygodniu realizujemy temat: „Dbamy o przyrodę”


Tradycyjnie zaczynamy od czytania tekstu:

1. Słuchanie tekstu piosenki Ochroń Ziemię.

I. Mieszkamy na wielkiej kuli.
Ta kula to nasza Ziemia.
Dorośli ciągle na tej Ziemi
chcą wszystko zmieniać.
Wycinają drzewa,
śmiecą na leśnej łące,
czarny dym z kominow leci
i zasłania słońce.
II. Gdy wszystkie na świecie dzieci
zadbają o piękno Ziemi,
to wszystko skończy się szczęśliwie,
nic się nie zmieni.
W ogromnym kosmosie
Ziemia się nie zgubi,
gdy ją każdy mały człowiek
nauczy się lubić.
Ref.: Ochroń Ziemię, bądź jej przyjacielem. Ref.: Ochroń Ziemię…
Ty i ja – jest tu dzieci wiele.
Im więcej nas, tym dla Ziemi lepszy czas. (2x)


Pytania do dziecka:
−− Co to znaczy, że mieszkamy na wielkiej kuli?
−− Czym jest Ziemia? Dlaczego musimy o nią zadbać?
−− Czy wszyscy dorośli są przyjaciołmi Ziemi?
−− Co oznaczają słowa piosenki: „W ogromnym kosmosie Ziemia się nie zgubi, gdy ją mały człowiek zacznie lubić?”

2. Zabawa dramowa – My, drzewa.

Rodzic opowiada, co działo się z lasem, drzewami, a dziecko wciela się
w role (drzewa) i uzewnętrznia stany emocjonalne w zależności od kolejnych zdarzeń opisywanych
przez rodzica.

Dawno temu lasy były czyste, pełne ptakow i innych zwierząt. Drzewa były szczęśliwe, wesoło się uśmiechały, słuchając śpiewu ptakow siedzących na ich gałęziach. Mijały lata, powoli zachodziły zmiany – wycinki, bezmyślne niszczenie drzew. Zaczęło to złościć drzewa. A gdy na dodatek pojawiły się śmieci, ktore ludzie wywozili do lasu – drzewa wystraszyły się, co się z nimi stanie. Czy zginą w tych gorach śmieci? Czy uschną? Dzisiaj smutno patrzą na to, co się dzieje. Może dzieci im pomogą?

3. Ćwiczenia gimnastyczne:

- Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – Rzucamy szyszkami.
Dziecko na niby spaceruje po lesie, co pewien czas podnoszi szyszkę i rzuca nią z dużym
zamachem jak najdalej.(tylko nie w okno)

- Zabawa ruchowa z elementem czworakowania – Przedzieramy się przez leśne zarośla.
Dziecko porusza się na czworakach między wyobrażonymi zaroślami, co pewien czas prostuje się i maszeruje do przodu.

- Zabawa ruchowa rozwijająca wyczucie ciała i przestrzeni – Toczymy zwalony pień.
Dziecko jest przewróconym przez burzę pniem drzewa – leży na podłodze, rodzic delikatnie turla pień w różnych kierunkach, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa. Po chwili następuje zmiana ról .

- Ćwiczenia ramion i tułowia – Piłujemy drzewo.
Dziecko i rodzic stoją w parach, twarzami do siebie. Podają sobie ręce i naprzemiennie przeciągają je do przodu i do tyłu, z równoczesnym pochylaniem i odchylaniem tułowia – naśladują piłowanie drzewa.

4. Poznawanie (przypomnienie) ogólnej budowy drzewa.

N. układa przed dziećmi poszczególne kartonowe elementy drzewa: korzenie, pień, gałęzie,
koronę z liśćmi. Dzieci nazywają części drzewa.



5. Opowieść ruchowa W lesie (według Małgorzaty Markowskiej).

Dziecko wykonuje to, o czym opowiada rodzic.

Wyruszamy na wycieczkę do lasu. Idziemy po ścieżce.
Ścieżka robi się coraz węższa. Idziemy gęsiego – jedno za drugim. Las staje się gęsty – trzeba się schylać, przechodzić pod gałęziami, rozchylać zarośla (wymyślają różne sposoby przedzierania się przez las). Co jakiś czas odpoczywamy. Zatrzymujemy się, nasłuchujemy odgłosow lasu: śpiewu ptakow (wykonują skłony głowy w tył, na boki, skręty), stukania dzięcioła (w przysiadzie, uderzają palcami o ziemię). Idziemy dalej. Widzimy w oddali sarny na polanie (czworakują w różnych kierunkach). Wchodzimy na polanę pełną kwiatow. Biegamy radośnie, podskakujemy. Zmęczeni zabawą, kładziemy się na trawie. Zasypiamy. Las szumi: szu, szu, szu…

6. Rozmowa na temat: Kogo możemy nazwać przyjacielem przyrody?

Zielony karton, mazak.

Dziecko podaje propozycje, a rodzic zapisuje je na zielonym kartonie. Na koniec dziecko – na znak, że zgadza się z tym, co jest napisane – odbija na kartonie swoje dłonie maczane w farbie.

Przykładowe propozycje dzieci:
Przyjaciel przyrody: nie zrywa kwiatów; nie łamie gałązek drzew; nie śmieci; dokarmia ptaki (zwierzęta); oszczędza wodę, elektryczność; segreguje śmieci; lubi zwierzęta…

7. Zabawa badawcza – oczyszczanie wody z wykorzystaniem prostego filtra.

Słoiki, pędzle ubrudzone w farbie, duża plastikowa butelka, nożyczki, szmatka flanelowa,
gaza lub lignina, węgiel drzewny, żwirek, piasek.

Dziecko brudzi wodę w słoiku, płukając w niej pędzel ubrudzony w farbie. Rodzic pokazuje sposób
wykonania prostego filtra oczyszczającego wodę. Wyjaśnia dziecku, że aby woda mogła
być używana przez ludzi, oczyszcza się ją i uzdatnia. Wymaga to jednak wysiłku pracujących
przy tym ludzi oraz specjalnych filtrów, co pociąga za sobą duże nakłady finansowe.
Podkreśla konieczność oszczędzania wody.
R. przecina dużą plastikową butelkę na wysokości 1/3 od jej dna. Dolna część butelki będzie
stanowiła zbiornik na oczyszczoną wodę. Drugą część butelki rodzic. odwraca szyjką do
dołu, a następnie wypełnia ją: szmatką flanelową, gazą lub ligniną, węglem drzewnym,
żwirkiem, a na końcu – piaskiem. Warstwy te powinny zająć około połowy wysokości butelki,
którą rodzic nakłada na część butelki stanowiącą zbiornik oczyszczonej wody. Do tak przygotowanego
filtru dziecko wlewa brudną wodę ze słoika i obserwuje jej filtrowanie. Patrzy, jak wygląda oczyszczona woda. (W ten sam sposób można oczyścić wodę przyniesioną z rzeki, stawu lub kałuży).

8. Burza mózgów – W jaki sposob można oszczędzać wodę?

9. Rysowanie na temat: Jaki piękny jest świat!

Dla każdego dziecka: wyprawka, karty do wypchnięcia – ze zwierzętami, z owocami, warzywami,
roślinami, kredki, kartka.

Dzieci przedstawiają na rysunku piękno przyrody – roślin, zwierząt, wykorzystując obrazki zwierząt i roślin.


10. A taką znalazłam fajną piosenkę dla dzieciaczków

https://www.youtube.com/watch?v=QT-2bnINDx4

Bardzo na czasie, mogą się jej nauczyć.



Ściskamy, ciocie






Tydzień 4cd

Witamy serdecznie :).

W tym tygodniu realizujemy temat: „Wiosna na wsi cd.”


1. Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza Teresy Fiutowskiej „Podworkowa awantur”..

Kura gdacze, kaczka kwacze –
goni kurę mokrą raczej.
Gęś też syczy, kogut pieje.
Gwałtu! Rety! Co się dzieje?
Ryczy krowa, świnia kwiczy,
a indyk się rozindyczył.
Kot mysz goni, głośno miauczy.
– Dość awantur! Już wystarczy!
Tak pies Burek głośno szczeka
i już słychać go z daleka.
Koza meczy:
mee, mee, mee…
– Czego psisko mądrzy się?
Dla ochłody – wiadro wody
poleją na głowy, brody!
Wyszły z mody awantury!
A sio, gęsi, a sio, kury! –
Powiedziała, co wiedziała,
białą brodą pokiwała,
pochyliła nisko rogi.
– Cisza! Spokoj! Zejść mi z drogi!
Awantura się skończyła,
bo ta koza groźna była.

Wyjaśnienie niezrozumiałych zwrotów.

−− Ktore zwierzęta brały udział w podworkowej awanturze?
−− Jakie zwierzę probowało je uspokoić? W jaki sposob to zrobiło?

Zwracamy uwagę na głosy, jakie wydawały zwierzęta.

2. Długi, krótki – ćwiczenia w mierzeniu długości.

Ćwiczenia dotyczące zrozumienia stałości miary.

Osiem skakanek (nitek, sznurków ) w dwóch różnych kolorach.

Układamy ze skakanek dwie drogi (każda składa się z czterech skakanek w tym samym kolorze,
np. droga czerwona i droga żółta).
• Dwie drogi równoległe.

---------------- ------------------- --------------------
---------------- ------------------- --------------------

−− Czy obie drogi mają taką samą długość?

Jedna z dróg zakręca.

---------------- ------------------- --------------------
---------------- / \ --------------------

−− Czy teraz drogi mają taką samą długość?
−− Dlaczego uważacie, że np. czerwona droga jest dłuższa?
Wracamy jeszcze raz do pierwszego przypadku.

−− Czy drogi mają taką samą długość?
−− Dlaczego tak uważacie?

Jedna z dróg zakręca.

−− Czy drogi nadal mają taką samą długość?
−− Jak można udowodnić, że są tej samej długości?

(Drogi mają taką samą długość, bo nadal są te same cztery skakanki, tylko przesunięte).

Mierzenie szerokości dywanu stopa za stopą.

Mały dywan.

Dziecko mierzy szerokość dywanu, stawiając stopę przed stopą (palce jednej stopy
dotykają pięty drugiej stopy) i głośno liczy. Rodzic wykonuje również to zadania

−− Dlaczego wyszły wam rożne wyniki?
−− Czy wasze stopy są jednakowej długości?

Mierzenie długości dywanu krokami.

Mały dywan.

Dziecko mierzy długość dywanu krokami, głośno liczy. (Rodzic to samo)

−− Dlaczego wyszły wam rożne wyniki?
−− Z czym jest związana długość waszych krokow? (Ze wzrostem).

Pokaz linijki, miarki krawieckiej.

Linijka, mały dywan.

Dziecko mierzy linijką długość małego dywanu.

3. Ćwiczenia gimnastyczne –

Gazety, tamburyn

Część wstępna.

•• Czynności organizacyjno-porządkowe
.
Dziecko chodzi po pokoju i poruszają się w dowolny sposób, ostrożnie, między rozłożonymi
gazetami. Na polecenie rodzica zatrzymuje się i podnosi gazetę.

•• Zabawa ożywiająca.

Dziecko biega i potrząsa gazetami trzymanymi oburącz w górze. Na
mocne uderzenie w tamburyn (może być garnek) i zapowiedź: Burza, zatrzymuje się i – przyjmuje dowolną pozycję – chroni się przed zmoknięciem, wykorzystując gazetę.

Część główna.

Dziecko:

•• Stoi w rozkroku, trzymając oburącz złożoną gazetę – w skłonie w przód wymachuje gazetą
w tył i w przód. Po kilku ruchach prostuje się i potrząsa gazetą w górze.

•• Wykonuje klęk podparty, dłonie ma na gazecie, skierowane palcami do wewnątrz – przy
zgiętych w łokciach rękach opada tułowiem w przód, dotkając gazety brodą i powraca
do pozycji wyjściowej

•• W leżeniu przodem – unosi gazete trzymana za końce oburącz (ręce zgięte w łokciach,
skierowane w bok), dmucha na gazety i wprowadza ja w ruch.

•• Kładzie gazety na podłodze, zwija je po przekątnej w rulonik i przeskakuje przez nie bokiem
z jednej strony na drugą, od jednego końca do drugiego

•• Ugniata gazety tak, aby powstały kulki (piłki) – rzuca kulkami i chwyta je w miejscu,
w chodzie, w biegu; rzuca i chwyta, wykonując dodatkowe zadania, np.: przed chwytem
wykonuje klaśnięcie, dotyka ręką podłogi, robi rękami młynek, wykonuje obrót itp.

•• W leżeniu przodem – przetacza kulki z ręki do ręki, podrzuca kulki oburącz, jednorącz.

Część końcowa.

•• Ćwiczenia korektywne i uspokajające.

Dziecko maszeruje we wspięciu na palcach, z kulką na głowie, i przechodzi do siadu skrzyżnego.

• W siadzie skrzyżnym – wykonuje skręty głową w prawo, w tył i w lewo, w tył.
• W siadzie podpartym, kolana ma rozchylone, kulki położone między stopami – podrzuca
kulki stopami, chwyta rękami.
• W marszu, kulki trzyma w dłoni (prawej, lewej) – ćwiczenie oddechowe – wykonuje
wdech nosem i próbuje zdmuchiwać kulki z dłoni
.

4. Wspólne wykonanie makiety wiejskiego podwórka.

Omówienie przez dziecko wyglądu wiejskiego podwórka.

−− Jakie budynki powinny się tam znaleźć?
−− Jakie zwierzęta tam spotkamy?

Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy.

Kolorowe czasopisma, kredki, zdjęcia/obrazki zwierząt z wiejskiego podwórka, tekturki,
kleje, plastelina, zielone farby, pędzelki, prostokątny kawałek styropianu, papier kolorowy,
bibuła, wykałaczki.

• Dzieci wycinają z kolorowych czasopism obrazki/zdjęcia zwierząt, które można spotkać na
wiejskim podwórku (lub je rysują).
• Dzieci przyklejają obrazki/zdjęcia na tekturkach i umocowują je plasteliną do tekturowych
podstawek.
• N. przygotowuje prostokątny kawałek styropianu (0,5 m x 1 m), maluje go zieloną farbą
z dodatkiem mąki ziemniaczanej.
• Dzieci oklejają pudełka kolorowym papierem – otrzymują zabudowania gospodarcze,
dom gospodarza.
• Wspólne komponowanie makiety na styropianie, ozdabianie elementami wykonanymi
z bibuły (np. rośliny, staw) lub z wykałaczek (płot).
•• Oglądanie makiety, nazywanie zabudowań, zwierząt.

5. Spacer – przyglądanie się pracom w przydomowych ogródkach.

6. Kochane dzieci,
dnia 22 kwietnia obchodzimy Dzień Ziemi, znalazłyśmy bardzo fajne ciekawostki, prosimy - obejrzyjcie:

https://www.dzieckiembadz.pl/2017/04/zabawy-na-dzien-ziemi-earth-day.html

7. https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/npoia-bbplus-kp-4.pdf

do str.10.



Tydzień 4

Witam serdecznie po świętach:).

W tym tygodniu realizujemy temat: „Wiosna na wsi”


1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby "Uparty kogut".

Wyjaśnienie znaczenia słowa uparty.

−− Kogo nazywamy upartym?
−− Czy zwierzęta też mogą być uparte?
−− Czy znacie takie zwierzęta?

Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podroży.
Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.
– Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam
wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę.
– Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A zamiast koni
i źrebiąt – dwa traktory. Traktorow chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata.
Mama tylko się uśmiechnęła. – Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem
supermamą.
– Będą też kury, gęsi, kaczki, indyczki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem.
Samochod wjechał na podworko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast
zaczęli się rozglądać za zwierzętami.
– Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce
i czworce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść.
Wybrała się więc na spacer po podworku.
– Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada
z powagą odpowiadała im: „dzień dobry”, „witam państwa”, „przybijemy piątkę?”.
– Ojej, jaka piękna kozka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy.
– To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek.
– Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama.
Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok. Obgdakały
ją z każdej strony... i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę
mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.
– Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.
– Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata.
Kogut nastroszył piora i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami.
– Nie przepada za czerwonym. Kiedyś wskoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu
– powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco.
Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało
jej na krok.
– Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak
magnes.
– Nie boj się, mamo – Ada dodała mamie otuchy.
– Dam sobie radę. – Mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet
gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokoj. Kogut wciąż był tuż-tuż
i wojowniczo stroszył piora.
– Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu.
– No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.
150
Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrocił do
kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć
do uli w sadzie.
Ada unikała pszczoł od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać
się pośrod żołtych kaczuszek, ktore nie żądlą i są mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu
czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krow, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż
bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem
pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki prowadzącej
do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego
uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot.
Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinającą się na ogrodzenie. Pokonanie
płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co
prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował.
– Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony.
– To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama.
Chwilę poźniej Ada zobaczyła koguta, ktory bez trudu przefrunął nad płot

Statystyka strony

Strona oglądana: 973 razy.

Rejestr zmian

Wytworzył:Agata Tyska, data: brak danych r., godz. brak danych
Wprowadził:Agata Tyska, data: 23.03.2020 r., godz. 16.24
Ostatnia aktualizacja:Agata Tyska, data: 24.05.2020 r., godz. 21.47
Rejestr zmian:
CzasAdministratorOpis zmiany
24.05.2020 r., godz. 21.47Agata TyskaEdycja strony
20.05.2020 r., godz. 22.53Agata TyskaEdycja strony
13.05.2020 r., godz. 22.17Agata TyskaEdycja strony
13.05.2020 r., godz. 22.15Agata TyskaEdycja strony
13.05.2020 r., godz. 21.42Agata TyskaEdycja strony
06.05.2020 r., godz. 21.56Agata TyskaEdycja strony
03.05.2020 r., godz. 23.25Agata TyskaEdycja strony
03.05.2020 r., godz. 22.44Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 23.26Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 23.19Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 23.19Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 21.57Agata TyskaEdycja strony
29.04.2020 r., godz. 21.52Agata TyskaEdycja strony
27.04.2020 r., godz. 11.53Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 23.16Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 23.09Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 22.44Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 22.25Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 22.24Agata TyskaEdycja strony
26.04.2020 r., godz. 22.13Agata TyskaEdycja strony
23.04.2020 r., godz. 22.18Agata TyskaEdycja strony
23.04.2020 r., godz. 22.17Agata TyskaEdycja strony
23.04.2020 r., godz. 22.17Agata TyskaEdycja strony
23.04.2020 r., godz. 14.00Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 22.32Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.56Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.37Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.35Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.30Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.28Agata TyskaEdycja strony
22.04.2020 r., godz. 21.27Agata TyskaEdycja strony
20.04.2020 r., godz. 23.27Agata TyskaEdycja strony
20.04.2020 r., godz. 23.26Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 23.02Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 23.00Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.47Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.25Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.23Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.03Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.01Agata TyskaEdycja strony
19.04.2020 r., godz. 22.00Agata TyskaEdycja strony
15.04.2020 r., godz. 22.23Agata TyskaEdycja strony
15.04.2020 r., godz. 22.16Agata TyskaEdycja strony
08.04.2020 r., godz. 21.25Agata TyskaEdycja strony
08.04.2020 r., godz. 21.24Agata TyskaEdycja strony
08.04.2020 r., godz. 21.21Agata TyskaEdycja strony
05.04.2020 r., godz. 19.40Agata TyskaEdycja strony
05.04.2020 r., godz. 19.39Agata TyskaEdycja strony
05.04.2020 r., godz. 19.31Agata TyskaEdycja strony
05.04.2020 r., godz. 19.30Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 22.45Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.06Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.05Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.05Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.04Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.02Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.01Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 19.00Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 18.55Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 18.54Agata TyskaEdycja strony
01.04.2020 r., godz. 18.53Agata TyskaEdycja strony
29.03.2020 r., godz. 19.39Agata TyskaEdycja strony
29.03.2020 r., godz. 19.37Agata TyskaEdycja strony
29.03.2020 r., godz. 19.36Agata TyskaEdycja strony
25.03.2020 r., godz. 21.32Agata TyskaEdycja strony
25.03.2020 r., godz. 21.31Agata TyskaEdycja strony
25.03.2020 r., godz. 21.27Agata TyskaEdycja strony
25.03.2020 r., godz. 21.20Agata TyskaEdycja strony
24.03.2020 r., godz. 17.02Agata TyskaEdycja strony
23.03.2020 r., godz. 16.38Agata TyskaEdycja strony
23.03.2020 r., godz. 16.36Agata TyskaEdycja strony
23.03.2020 r., godz. 16.34Agata TyskaEdycja strony
23.03.2020 r., godz. 16.24Agata TyskaDodanie strony

Copyright

© 2010 Gminne Przedszkole w Zegrzu Południowym
Zawartość merytoryczna: Agata Tyska, e-mail: gpzp@nieporet.pl
Projekt: INFOSTRONY - ADAM PODEMSKI, e-mail: adam.podemski@infostrony.pl
Serwis uruchomiono 1 marca 2010 r.